WEEKBOEK: Caroline Tax

Alweer anderhalve maand maakt ze deel uit van het Dagelijks Bestuur van het CDJA en graag wil ze jullie deze week laten delen in haar belevenissen binnen onze organisatie. Caroline Tax is overtuigd christendemocraat, promovenda voor Duitse literatuur aan de universiteit Leiden en zo nu en dan werkzaam als freelance journalist. Maar… de meeste tijd steekt ze tegenwoordig in… jawel… het CDJA….

Zaterdag - De CDA Vrouwen

Het is zaterdagochtend, 10 januari 07.00 uur als de wekkerradio aanspringt. Omdat ik in de kamer van mijn zus, in Amsterdam, lig, en haar wekkerradio een aparte gebruiksaanwijzing heeft, duurt het even voordat het mij, a-techisch als ik ben, gelukt is om het apparaat tot bedaren te brengen. Voordeel: als dat niet meteen lukt, ben je in ieder geval direct goed wakker. Vandaag staat kennismaking met het CDAV op het programma.

Inmiddels maak ik alweer zo’n anderhalve maand deel uit van het dagelijks bestuur van het CDJA, en het bevalt me enorm goed. De samenwerking met Harry, Fenny, Douwe Gerlof, David en Marcel is goed, gezellig en ook erg leerzaam. Ieder van de dagelijks bestuursleden heeft zo zijn of haar eigen stokpaardjes, ook dat is erg grappig. Van Fenny is een van die stokpaardjes “vrouwen”. Ook ik vind het onderwerp “vrouwen” en alles wat daarbij komt kijken enorm belangrijk, alleen is mijn invalshoek, ondanks dat ik het heel goed met haar kan vinden, vaak precies het tegenovergestelde van die van Fenny. En toch zijn wij de enige twee dames in het dagelijks bestuur…
En zo besloten wij om samen de nieuwjaarsreceptie van het CDAV, de CDA vrouwen, te bezoeken. Voor mij was het de eerste keer dat ik een activiteit van het CDAV zou bezoeken, Fenny heeft al een breed netwerk binnen deze groep. Van te voren had ik van verschillende mensen het een en ander aan verhalen over het CDAV gehoord. Dat ik mij daar misschien niet zo thuis zou voelen met mijn ideeën, dat het een beetje een old-girls-network zou zijn en dat de dames die daar huisden redelijk fanatiek waren. Ik was dus voorbereid op het ergste.

Zodra ik de zaal binnenstapte moest ik mijn vooroordelen over boord zetten. Fenny en ik waren niet de enige jongeren. Goed, er hadden er wel wat meer mogen zijn, maar er liep zeker wel een aantal leeftijdsgenoten rond. Thema van de nieuwjaarsbijeenkomst was “Europa heeft vrouwen nodig” en als sprekers kwamen Corien Wortmann, Joan Ferrier en Rene Paas aan het woord. Het was een interessante bijeenkomst, waarbij ik het zelf erg prettig vond dat er ook aandacht was voor de spagaat waarin veel vrouwen zich tegenwoordig bevinden. Er wordt aan twee kanten aan hen getrokken. Aan de ene kant wordt met man en macht gewerkt aan verhoging van de arbeidsparticipatie, iets wat op zich goed is. Aan de andere kant wordt een moreel appèl gedaan op de zorgplicht en verantwoordelijkheid voor kinderen die het ouderschap met zich meebrengt, iets wat minstens zo belangrijk is… Vooral Rene Paas benoemde dit probleem, dat toch meer op het bord van de vrouw dan op dat van de man lijkt te liggen.

Ook het idee van een quotum-achtige regeling kwam naar voren. Erg naar voren, mag ik wel zeggen. Te veel werd daarbij in mijn ogen de economische relevantie van de vrouw als werkende benadrukt. Toen het al dan niet werken van een vrouw ook nog in verband werd gebracht met haar waardigheid ging het me wel drie stappen te ver. Natuurlijk is het goed als de overheid mogelijkheden creëert waardoor vrouwen werk en gezin goed kunnen combineren. Prima, mooi zelfs. Maar keuzevrijheid hierin staat wat mij betreft voorop. Als een vrouw met kinderen wil werken, prima, maar als ze dat niet wil, dan heeft zij in mijn ogen ook het recht om een aantal jaren fulltime huismoeder te zijn. En van vrijheid is geen sprak wanneer haar economische productiviteit aan haar waardigheid gekoppeld zou worden.

Toch stiekem wel een beetje zenuwachtig stapte ik naar de interruptie microfoon om mijn mening naar voren te brengen. Gelukkig, het panel was het met me eens: de waardigheid van de vrouw is niet economisch meetbaar. Zij is waardig, gewoon omdat zij een mens is. Daarom. En we waren het er ook over eens dat die waardigheid zich ook in het moederschap uit en dat die waardigheid behoorlijk onderschept wordt, wanneer de vrouw tot lustobject gebombardeerd wordt. Misschien zijn dat dan ook nog wel onderwerpen waar het CDAV zich mee bezig zou kunnen houden in de toekomst. Ik hoop het, dan word ik nog eens een vervent CDAV-ster.

Zondag

Zondagmorgen 08.00 uur, de wekker gaat weer. Voordat ik naar de kerk ga kan ik nog mooi e.e.a. lezen. Ik ben van dat slag mensen dat tig boeken tegelijk leest, voor elke gelegenheid een ander boek. Dus zondagochtend pak ik mijn boek voor wat geestelijke verdieping: het relatief nieuwe boek van paus Benedictus XVI, Jezus van Nazareth.

Eerlijk toegegeven, voor mij is het best een zoektocht hoe je als christen in de politiek zou kunnen, mogen en willen staan. De reden dat ik ooit lid werd van het CD(J)A was dat ik het program van uitgangspunten van het CDA, jawel ik heb het van begin tot eind gelezen, geweldig goed vind. Met name de gespreide verantwoordelijkheid, die ons als CD(J)A echt wel van andere partijen onderscheidt, spreekt mij enorm aan. Het mensbeeld dat uit die grondtoon spreekt is zo mooi!

Maar toch… politiek is en blijft politiek, en hoe ga je nu om met het feit dat partijstandpunten soms niet met je eigen mening overeenstemmen? Wanneer het om het al dan niet verlengen van een snelweg gaat, overleef je dat nog wel, maar wanneer je na enkele maanden lidmaatschap geconfronteerd wordt met kwesties die gedeeltelijk of volledig op het ethische vlak liggen, dan werpt zich de vraag op hoe je met elkaar praktisch vorm geeft aan die “C”.

Het is altijd prettig als je bevestiging krijgt dat je je met je denkrichting enigszins op de juiste weg lijkt te bevinden. Ik was dan ook blij om op deze bewuste zondagmorgen in het boek van de paus weer eens één en ander te lezen over de scheiding tussen Kerk en staat, zoals we die gelukkig in Nederland kennen. De politiek is niet bedoeld om mensen van een bepaald geloof te overtuigen. Misschien kan je je zelfs afvragen of christelijke politiek wel bestaat. Om over de wenselijkheid ervan nog maar even te zwijgen. Maar wat is het dan wel?

Voor mij is de “C” van het CDA onlosmakelijk met de “D” verbonden. Wij maken een vertaalslag, waardoor we het Evangelie of de Bijbel niet op willen leggen aan anderen, maar waardoor wij politiek willen bedrijven die door het Christendom geïnspireerd is. Geïnspireerd. Laat daar geen misverstanden over bestaan. Dat is iets anders dan een één op één vertaling van de Bijbel of het Evangelie naar de politiek.

En wat betekent die “C” nu voor de politieke standpunten? Want je in de manier van politiek bedrijven laten inspireren, dat is nog niet zo moeilijk. Ingewikkeld wordt het pas wanneer er politieke besluiten genomen moeten worden. Precies hierover had ik een tijdje geleden een discussie met mijn medecursisten van het JLP. We hadden het over Paul de Leeuw. Ik zei dat ik me ooit gekwetst voelde bij het zien van een zogenaamd komisch fragment van deze dik betaalde cabaretier. Het ging om het stukje waarin hij de vorige paus op totaal niet respectvolle wijze nadeed, of beter gezegd belachelijk probeerde te maken. Mijn medecursisten waren enigszins verbaasd over mijn stelligheid en één van hen vroeg: “Vind je dan ook dat zulke sketches strafbaar moeten zijn?” Heel even dacht ik na. Maar, nee. Nee, ik vind niet dat iets dergelijks strafbaar moet zijn. Het zou me een mooie situatie worden als we de persoonlijke moraal van eenieder als maatstaf gaan hanteren voor eventuele vervolging. Dat mag niet gebeuren. Maar het voorbeeld geeft natuurlijk wel het speelveld van vrijheid en verantwoordelijkheid aan. En om met dat speelveld op een dergelijke manier om te gaan vind ik domweg respectloos.

Maar dat is die “C” dus ook niet. Ik zie de “C” binnen de politiek ook veel meer als iets positiefs, niet als een beperkende factor. De “C” brengt ons terug naar het mooie mensbeeld. De mens is naar Gods evenbeeld geschapen en als christendemocraten willen we ons inspannen voor een samenleving, waarin iedere mens zijn talenten mag inzetten, waarin er tal van mogelijkheden zijn voor ontplooiing en waarin mensen ook zorg dragen voor elkaar. Maar misschien nog belangrijker: een samenleving waarin iedere mens in staat wordt gesteld om zijn vrijheid op de juiste manier te beleven. Dat onze partij zich in wil zetten om mogelijkheden te creeeren waarbinnen de mens volledig mens kan zijn, vind ik geweldig. De “C” raakt in mijn beleving heel erg nauw aan de sociale leer van de kerk. Vanuit het idee dat iedere mens een eigen, unieke persoon is en een even eigen en unieke bijdrage aan de samenleving kan leveren, doet het CDA een appel op iedereen om zijn of haar specifieke talenten in te zetten. De “C” houdt niet in dat je alles verbiedt of de Bijbel letterlijk in beleid wilt vertalen, maar de “C” houdt natuurlijk wel ook in dat je maatschappelijk een rol speelt in een debat over vrijheid, verantwoordelijkheid, een debat over waarden en normen. Dat laatste mogen we echt never nooit vergeten. Ik word er weer helemaal enthousiast van als ik het opschrijf!

Na mijn hersenspinsels bij het lezen ga ik naar de kerk. Daarna een gezellige lunch met de hele familie, en die is mijn geval niet bepaald klein. ’s Middags even snel wat mailtjes beantwoorden, wat mensen bellen, een paar afspraken maken; je kent het wel. Ook ga ik even langs bij een hele goede vriendin van mij, die ik al twee jaar probeer te overtuigen om lid te worden van het CD(J)A. Geweldige gesprekken altijd met haar, zo ook deze zondag. Inmiddels is ze van Groenlinks via de PvdA op z’n minst met stemmen bij het CDA uitgekomen, dus er is goede hoop dat we haar binnenkort in ons midden mogen begroeten.

In de namiddag pak ik nog even een ander boek, George Orwells “1984” en ik overtuig mezelf ervan dat het echt goed zou zijn als we ons als CDJA eens wat meer bezig zouden gaan houden met het vraagstuk rondom privacy. Iedereen laat overal zijn of haar gegevens slingeren, plaatst van alles op hyves, en ook winkelgedrag kan, dankzij leuke aanbiedingskaarten, gevolgd worden. Maar goed, daarover wellicht een andere keer meer…

Maandag

Het weekend zit er weer op en voor vandaag staat een reis naar Groningen op het programma. Tijdens het afgelopen CDA congres heb ik kennis gemaakt met Pia Lokin, een geweldige vrouw, moeder van zes kinderen, actief binnen de politiek en werkzaam als universitair docent aan de faculteit  rechten in Nijmegen. Mijn reis naar Groningen kost veel tijd, maar ik heb het er graag voor over om deze aardige en interessante dame beter te leren kennen.

In de trein onderneem ik verwoede pogingen om e.e.a. voor de website van het CDJA te doen. Ik ben bezig met het oprichten van een kleine werkgroep die een wensenpakket mag gaan samenstellen voor de website. Jeroen van Velzen zit er goed achteraan. Hij laat het er niet bij zitten als hij niet helemaal tevreden is. En dat is heel goed.

Ook de commissie ledenwerving komt gedurende de treinreis aan bod. Deze commissie moet nieuw leven worden ingeblazen en om dat te bewerkstelligen ben ik op zoek naar CDJA-ers met doorzettingsvermogen, enthousiasme en die ook nog eens vlot kunnen praten en andere jongeren kunnen overtuigen om lid te worden van onze vereniging. Er heeft zich al een aantal enthousiaste kandidaten gemeld, maar hoe meer zielen hoe meer vreugd, dus mocht je oren hebben naar een gezellig promotieteam? Join the club! (je kunt me mailen op c.w.m.tax@gmail.com).

Ik lees 1984 uit. Een geweldig boek! Mocht je ooit nog een boek willen aanschaffen voor de verloren treinuurtjes, het is een aanrader! Ik kom aan in Groningen en word opgehaald. Een gezellige middag volgt, waarbij Pia Lokin en ik van gedachten wisselen over politiek en samenleving. Een hele aardige vrouw, een superleuk gesprek en een heerlijke lunch.

Ondanks dat ik nog wel uren had willen blijven moet ik weer op tijd richting Den Haag. Voor de avond staat een interview met jonge raadsleden gepland voor onze speciale uitgave van interruptie, die in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen verschijnt. Met deze interruptie willen we binnen alle afdelingen wijzen op de toegevoegde waarde die jongeren in de politiek kunnen leveren. Want dat kunnen we! Jongeren hebben vaak net even een andere blik op bepaalde zaken dan ouderen, dragen andere onderwerpen aan, weten andere jongeren enthousiast te maken voor wat er speelt. Juist doordat jongeren soms net even anders tegen onderwerpen aankijken kunnen zij een toegevoegde waarde leveren binnen de politiek. Immers; generaties kunnen zoveel van elkaar leren en verschil is er om te verzilveren.

Bovendien; de gemeenteraad is ook een geweldige kans voor jongeren zelf om zich actief bezig te houden met hun eigen gemeente en om veel te leren van ervaren bestuurders. Zelf schuif ik, hoewel ik niet in de gemeenteraad zit, ook regelmatig aan bij de raadsfractie van het CDA Leiderdorp. En ik heb er al veel geleerd. Nico van Jaarsveld, onze fractievoorzitter, evenals de andere drie Leiderdorpse CDA gemeenteraadsleden en wethouder Jef Gardeniers hebben me al behoorlijk in weten te werken in de lokale politiek.

Het interview verloopt prima. Binnenkort kunnen jullie het gesprek lezen in de speciale uitgave van interruptie. En na het interview, het is inmiddels ongeveer 21.30 uur, blijkt het te regenen. Ik krijg een lift van onze zeer gewaardeerde fotograaf, Dirk Hol, die bij iedere CDA gelegenheid te herkennen is aan zijn fototoestel en echt hele mooie foto’s maakt. Ook voor interruptie maakt hij vrijwel alle foto’s.

Op weg naar Leiderdorp vertel ik Dirk over mijn eerste twee maanden db-schap. En ik kan maar één conclusie trekken: het is tot nu toe een geweldige tijd

Dinsdag - Vrouwen als milieuprobleem

Gisteren in de trein werd ik gebeld door studievereniging Machiavelli, verbonden aan de UVA, of ik vandaag mee wilde doen aan een debat. Vertegenwoordigers van verschillende politieke jongerenorganisaties zouden over diverse thema's met elkaar in debat gaan. Het leek me leuk, dus voor de dinsdagavond stond het debat op de agenda.
Na een dagje kleine klusjes en zelfs een hoofdstuk lezen over de duitse romantiek voor mijn studie, wil ik nog snel even het debat voorbereiden. Inmiddels weet ik dat ik 's avonds in debat ga met iemand van Dwars over een quotum voor vrouwen in topposities. Dat onderwerp lijkt echt mijn stokpaardje te worden. Wie zou mij beter kunnen vertellen wat voorstanders van een quotum aan argumenten op zak hebben dan Fenny? We bellen en spreken e.e.a. even door. Leuk, om het debat samen met haar voor te bereiden en even van gedachten te wisselen over een strategie. Zo ontdekt Fenny dat in het Dagelijks Bestuur van Dwars slechts 23% vrouw is. Bij ons is dat 33%. Een leuk feitje natuurlijk, want, zoals een Dwarser dat zou zeggen: een beter milieu begint bij jezelf. Ik vind het enorm leuk dat ondanks onze toch wel behoorlijk uiteeinlopende meningen in vrouwenzaken, Fenny en ik wanneer het erop aankomt, voor zo'n debat de handen ineen slaan en supergoed en leuk kunnen samenwerken. Nadat we de voors en tegens van een quotum hebben doorgesproken besluiten we iets... we worden een team! Voor het aanstaande CDA debattoernooi. Als "Jan Peters Angels" zullen wij op 31 januari de strijd aanbinden met andere CDA-ers. Ik heb er zo'n zin in!
Maar toen... Ik kwam aan in het cafe, maakte kennis met de presentator van die avond, met een aantal mensen van Machiavelli en met de andere jongeren. Het debat over een quotum voor vrouwen in topposities ging goed, al zeg ik het zelf. Maar dat kwam niet in de laatste plaats doordat mijn dwarse tegenstandster in haar eerste ronde geen duidelijk probleem en ook geen duidelijk voorstel neerzette. Voor mij kwam het er vooral op neer om het feit dat ze geen perecentage had genoemd er goed in te wrijven. Want ja, een quotum an sich zegt nog niet zoveel. Dat kan om 1% van de vrouwen gaan, of om 30%, of om 90%. In de tweede ronde kwam van haar kant het voorstel om er dan maar 50-50 van te maken, "want zo doen we het bij Groen Links ook". Tja, ach... dat is inderdaad een overtuigend argument. Toen ook nog even de milieuproblematiek om de hoek kwam kijken vroeg ik me echt even af waar de Candidcamera verstopt zat. Maar, ze meende het echt serieus. Ongelofelijk.

Het was ontzettend leuk om de jongeren van Rood, PerspectieF, de JOVD, Dwars, Jonge Socialisten de Jonge Democraten te leren kennen. Erg geslaagd om politiek geinteresseerde jongeren uit een andere hoek te spreken. Dat zou ik graag vaker willen doen. Je leert er veel van en het is bijzonder om te zien hoe in het debat de uitgangspunten van de moederpartij doorklinken. Daarbij werd mij overigens meteen duidelijk dat ik ook wel "iets" heb met de liberale visie op met name overheidsingrijpen. In de discussie over het paal en perk stellen aan topinkomens in het bedrijfsleven stond ik duidelijk aan de zijde van de liberalen. Kom nou, zeg, dat de overheid zich een beetje met de salarissen uit he bedrijfsleven zou moeten gaan bemoeien. We hebben ook nog te maken met een internationale, ja, een wereldwijde markt. Dat lijken linkse mensen vaak spontaan te vergeten. En dan zouden we Nederland even van overheidswege tot een onaantrekkelijk vestigingsklimaat gaan maken. In een financiel onzekere tijd als deze nog wel! Onbegrijpelijk. "Maar", zo bracht een linkse jongen in de discussie in, "meneer die en die ziet zelf af van een riant salaris, omdat hij het buitenproportioneel vindt." Ja, mooi, prima, lovenswaardig. Een geweldig voorbeeld voor de rijkaards in ons land, zo'n man. Maar geen reden om de overheid te laten beslissen over salarissen in het bedrijfsleven. En zo bracht ik in dat zulke mensen absoluut een dikke pluim verdienen en dat er ook zeker een appel op de rijkere in de samenleving mag worden gedaan om een deel van hun rijkdom af te staan voor mensen die het wat minder getroffen hebben. Hoongelach bij het woord appel, maar goed ik was de enige CDJA-er, dus dat had ik kunnen raden. Maar die jongens van de JOVD, die waren het bijna helemaal met me eens.
Onze welgewaardeerde premier werd tot mijn ontsteltenis meerdere keren door de mangel gehaald. Hij zou zijn salaris niet waard zijn, hij zou geen verstand van zaken hebben, hij zou er niet uit zien. Ik kon het niet laten, nam de microfoon en... "Ik voel me nogal alleen vanavond zei ik", en trok een verdrietig gezicht. "Ach...", zei de hele zaal. "Dat jullie niet zo enthousiast zijn over onze premier is erg jammer. En ik wil toch wel even zeggen dat ik onze premier geweldig vind. Echt waar. In een onzekere tijd als de onze zouden we ons geen andere premier mogen wensen." En dat ik dat toch even naar voren bracht, dat kon men toch wel een beetje waarderen. Wat had ik die avond graag ons nieuwe Balkenende shirt aangehad! Maar, dat doe ik de volgende keer absoluut!
Overigens, ik heb de debatwedstrijd gewonnen. En ik hoop nog veel vaker aan zulke leuke debatwedstrijden mee te mogen doen en nog heel veel andere jongeren van pjo's te mogen ontmoeten! Een geweldige avond!

Woensdag

De dag begint goed. Ik ga ’s ochtends even de stad in, en kom een oude bekende tegen. Een jongen bij wie ik ooit op school zat. We kennen elkaar eigenlijk nauwelijks. Ik zeg hem gedag, we raken aan de praat. Hij is professioneel danser geworden. “En wat doe jij?” Ja, wie dat aan mij vraagt, zal het weten ook…

“Nou, het is goed dat je het vraagt”, begin ik en vertel hem in drie minuten wat ik zoal doe. “En weet je wat nu zo leuk is”, besluit ik mijn verhaal, “het kan geen toeval zijn dat ik jou hier tegenkom. Het CDJA is ook écht iets voor jou. Je zou je er zeker thuis voelen, kunt leuke mensen leren kennen, jezelf verdiepen, leren debatteren, de politiek van dichtbij leren kennen…” Hij is getriggert. Het lijkt hem wel wat. Met een lichte glinstering in zijn ogen vraagt hij me om hem meer te vertellen; over onze activiteiten, over wat je zoal aan cursussen kunt volgen en vooral… waarom dan juist het CDJA? De “C” lijkt indruk te maken. Om een lang verhaal kort te maken: jullie zullen hem binnenkort wel tegenkomen bij het een of ander, want hij vervolgde zijn reis met het inschrijfformulier in zijn tas en met de enthousiaste belofte dat hij deze na zijn korte buitenlandtrip direct zou invullen en opsturen. Ik ben benieuwd.

Mijn eerste memo, jawel, vandaag heb ik hem opgesteld. Met de ins en outs daarvan, daarmee zal ik jullie nu niet belasten. Het was vandaag één van de vele kleinere klusjes die geklaard moesten worden.

Er moest bijvoorbeeld op het gebied van de t-shirts nog e.e.a. geregeld worden, evenals een aantal zaken met verschillende media, maar daarover op een later tijdstip meer, en bovendien zijn we al aan het beginnen met de voorbereiding op de HBO/ WO dagen. Een belangrijke bezigheid voor vandaag was ook de commissie ledenwerving. Mogelijke leden benaderen e.d., het hoort er allemaal bij. En het is leuk. Want je leert nieuwe mensen kennen, en haalt oude contacten weer aan.

Ook handel ik deze dag e.e.a. of voor een tweetal symposia die ik mede organiseer. In maart vindt er een studiedag over de gezinsnota van Rouvoet plaats, waarvoor ik wat stukken doorneem, contacten met mogelijke sprekers leg en vooral veel mail met de andere organisatoren. Ook voor het symposium over de waardigheid van de vrouw, dat in mei gehouden wordt, en waarbij ik ook inde organisatie zit, moet er nog het een en ander gebeuren. Een definitieve afstemming over de lijn van communicatie, de definitieve sprekerslijst opstellen, etc. Een hoop werk, maar erg boeiend.

Na een dagje van-alles-en-nog wat drink ik ’s avonds een wijntje met mijn ouders. Erg gezellig. Dan komen mijn jongste zusje en broertje naar beneden stormen. Ze hebben drie tekeningen gemaakt: Bush, MCCain en Obama. Als niemand daar bezwaar tegen heeft hang ik die op in het CDJA kantoor, want ze zijn echt geweldig! Ik verbaas me er iedere dag weer over hoe met namen mijn jongste broertje zijn opmerkelijke interesse in de politiek in zijn dagelijkse bezigheden weet op te nemen. Hij stond ooit al eens in het CDA ledenblad cda.nl met het verhaal dat hij op zijn WII computer onze premier en Camiel Eurlings met elkaar laat tennissen, boxen en bowlen, hij is van plan om Balkenende bij de volgende gelegenheid een foto van zichzelf met hem in een lijstje te overhandigen en nu krijg ik dus weer een tekeningencollage van drie Amerikaanse politici. Niets is zo leuk als kleine broertjes en zusjes!

Donderdag

Omdat ik inmiddels met het weekboek precies een week achterloop, schrijf ik vandaag maar echt over vandaag, en niet over vorige week. Netjes is dat natuurlijk niet, mijn excuses, maar door het op deze manier te doen kan ik ook nog even leuk terugkomen op onze AB vergadering van gisteren.

Nadat ik 's ochtends veel te lang, echt veel te lang, met mijn oma in het ziekenhuis had gezeten i.v.m. haar gebroken arm, begaf ik mij naar Utrecht, waar ik eerst even koffie heb gedronken met Jozef Waanders en daarna sinds lange tijd eindelijk weer eens had afgesproken met Maarten de Vries, die net een maandje terug is uit Zuid Afrika. Hij vertelde van alles over zijn belevenissen aldaar en het was erg gezellig. Ook hebben we afgesproken dat ik binnenkort eens met hem meega naar de Jacobi kerk te Utrecht. Ik ben benieuwd!

Dan de AB vergadering. Twee resoluties werden aangenomen! Mooi werk! Er is een nieuwe voorzitter voor de organisatiecommissie, John Kuijt, ook mooi werk! Elk voordeel heeft z'n nadeel, en zo namen we ook afscheid van Wilke, die zich lange tijd als voorzitter van de organisatiecommissie voor het CDJA heeft ingespannen en er werd een nieuwe voorzitter voor de werkgroep buitenland gekozen. Jozef Waanders gaat deze mooie taak op zich nemen. Eerder die dag had ik hem nog gesproken i.v.m. een ontzettend leuke studie die hij gaat doen, en 's avonds was zijn benoeming een feit. Jozef is nu ongeveer een jaar lid van het CDJA, maar hij is meteen actief geworden, laat overal zijn neus zien en ik heb er alle vertrouwen in dat hij een geweldige voorzitter van de werkgroep buitenland zal zijn. Zo zie je, gewoon actief worden binnen de vereniging, dan gaat het balletje vanzelf rollen.

Er waren nog twee andere prima kandidaten. Nadat zij zich hadden voorgesteld konden de AB leden hun vragen op de kandidaten afvuren. Stephan van der Veeken stelde de vraag of de kandidaten eventueel ook oren hadden naar een andere post, bijvoorbeeld binnen de commissie ledenwerving. Heel goed! Mijn dank is groot, Stephan, want inderdaad, ik hoop nog op een paar goede commissieleden, die zich de komende tijd met ledenwerving willen gaan bezighouden.

Bij de borrel na afloop een leuke discussie over privacy. Dat is toch echt wel een onderwerp dat heel erg leeft. Als CDJA zijn wij bijvoorbeeld al lange tijd voor een minister van jeugd en gezin. We zijn heel blij dat die er nu is en we zouden, zo zegt ook de resolutie die deze dag is aangenomen, graag zien dat de minister een eigen budget zou hebben. Maar het is wel heel belangrijk dat we ons de vraag blijven stellen hoe ver de overheid mag gaan. Hoe ver mag de overheid achter de deur kijken? Preventief te werk gaan, ja. Maar toch echt met mate. De verantwoordelijkheid voor de opvoeding moet wel bij de ouders zelf blijven liggen! Een lastig vraagstuk, waar we als CDJA eens echt iets mee moeten. Hopelijk zal er in ons komende raadstuk aandacht zijn voor dit belangrijke thema.

Dankzij de gezellige terugreis met Jeroen van Velzen en Gerard Adelaar, onze office manager, rijd ik een station te ver door. Leuk, zet je speciaal je auto bij het station zodat je weer op een enigszins redelijk tijdstip thuis bent, krijg je dit. Maar goed, dat kan gebeuren, wanneer je op de late avond nog de beste discussies voert. Ik pak de trein terug en beland in een grote groep half dronken studenten, die luidruchtig liederen zitten te zingen. Ik wil opstaan en ergens anders gaan zitten, maar bedenk me. Eigenlijk vind ik het wel grappig om even tussen de corpsballen te zitten.

De volgende ochtend, vandaag dus, word ik om 7 uur wakker. De beruchte griep, of iets wat erop lijkt. Liggend in mijn bed bel ik met onze internationaal secretaris Bronne Pot. We wisselen van gedachten over het conflict in de Gazastrook. Ik sms dezen en genen, check m'n e-mail vanaf m'n telefoon waarvan ik de helft van de functies niet begrijp en kom tegen een uur of twee toch maar m'n bed uit. Ik moet nog wat plannen uitwerken i.v.m. de HBO / WO dagen. Wat dat allemaal gaat worden, dat horen jullie binnenkort.

Weekboek archief: